Werk

In Nederland rukt de armoede steeds verder op. Een aanzienlijk aantal mensen met een laag inkomen dreigen door de armoedegrens te zakken. De schuldsaneringconsulenten kunnen het werk bijna niet meer aan. In zijn boek Niemands Land toont Marcel van Dam aan dat de minima sinds 1980 niet alleen een geringer aandeel hadden in de algemene welvaartsgroei, maar zelfs in absolute zin er op zijn achteruitgegaan. Dit in tegenstelling met de hoogste inkomsten. De rijken zijn de laatste dertig jaar steeds rijker, en de armen zijn steeds armer geworden.
De grootste schandvlek van Nederland zijn de voedselbanken die als paddenstoelen uit de grond schieten. In een van de rijkste landen van de wereld zijn er mensen die niet eens wat te eten voor zichzelf en hun gezin kunnen kopen.
Hoe is het zo ver met Nederland kunnen komen? Van Dam: “De cultuur is de laatste tientallen jaren over de volle breedte dienstbaar gemaakt aan economische doeleinden. Humanitaire waarden als rechtvaardigheid, zorgzaamheid, gelijkwaardigheid, gelijkheid voor de wet, mededogen en solidariteit worden doorlopend aangepast aan het streven naar optimale rentabiliteit van alles en iedereen.”
Langzaam maar zeker glijdt Nederland af richting Amerika. Maar dan wel naar het Amerika van Bush. Niet naar het meer humane Amerika dat Obama voor ogen heeft.
Enkel maanden terug heeft u misschien in het stadskantoor de tentoonstelling “Onzeker Bestaan “ van de FNV Lokaal bezocht en daar kennis genomen van al die werkende armen en hun problemen. Mensen die ondanks hun harde werken en belabberde arbeidsomstandigheden toch maar een karig inkomen bij elkaar kunnen sprokkelen.
De gemeente Culemborg zet op dit moment vol in om te komen tot een Re-integratiehuis. Met dit Re-integratiehuis hoopt de gemeente een instrument in handen te hebben om mensen o.a. via scholing, werkervaring en begeleiding weer snel aan werk te helpen. In mijn ogen een goed initiatief, maar om het tot een succes te maken zal men er voor moeten zorgen dat bij re-integratie gekozen wordt voor de beste weg naar werk, niet voor de kortste weg. Doet men dat niet, dan zullen de mensen die via dit Re-integratiehuis voor werk worden klaargestoomd, ondanks hun inzet, genoegen moeten nemen met allerlei slechte baantjes.
Het gevaar is dan niet denkbeeldig dat het, met zulke goede bedoelingen opgezette Re-integretiehuis, een armoedefabriek wordt.